"Ambtelijke besluiteloosheid" sluit deuren van Koaje in Bru |
|
| vrijdag 9 september 2011 | |
|
Bron: WereldRegio Kees Verspoor: "Gemeente eist investering, maar biedt geen zekerheid" BRUINISSE - Kees Verspoor trekt de stekker uit zijn avontuur met de Koaje in Bruinisse; een avontuur dat hij in 2007 begon. En de aanleiding is wat hem betreft de besluiteloosheid van de gemeente. Op 25 september is het gedaan. "De gemeente stelt eisen, maar weigert mij als ondernemer zekerheden voor de toekomst te geven. Dan houdt het voor mij op." Verspoor laat zijn oog in 2007 op de Koaje vallen. Een plaats, waar de consument terecht kan voor vis. Er breekt voor hem een tijd aan van hard werken en de nodige tegenslagen. Het verwachte publiek blijft uit en in het dorp gonst het dat Verspoor "het wel niet zal redden". Maar hij ziet kansen. Met de verkoop van snackbarproducten kan de omzet omhoog. En daarom vraagt hij in 2009 een vergunning aan. "De gemeente noemde dat illegale bedrijfsactiviteiten. Als je dat leest voel je je haast een crimineel." Maar omdat de gemeente niet eerder had ontdekt, dat Verspoor ze al verkocht, kon hij voorlopig vooruit en wel tot 1 juni 2012. Even lijkt de lucht geklaard, maar er doemt een nieuw probleem op. De gemeente spreekt de ambitie uit, dat de vissershaven heringericht moet gaan worden. En daar hoort wat de gemeente betreft een zaak met wat meer allure bij. De toekomstige doelgroep moest bediend worden. ,,En dat terwijl de zaak nu ontzettend goed loopt. De mensen weten ons te vinden. Het gaat goed." Het blijft nog een tijdje stil rond de plannen van de gemeente en Verspoor hoopt dat het niet zo'n vaart zal lopen. Hij bezoekt alle bijeenkomsten over de vissershaven. En dan ontdekt hij ineens tekeningen, waar over zijn zaak is heen getekend. "zonder dat ik werd benaderd voor een gesprek. Voor ons een signaal om in actie te komen." Maar Verspoor kan de ambtenaren niet overtuigen. De zaak moet eigentijdser worden en dat vergt een grote investering. Verspoor weet de eigenaar van het pand, dat hij huurt, ervan te overtuigen. "Wij begrijpen, dat er iets moet gebeuren. Prima." Maar de erfpachtovereenkomst voor de grond van de gemeente loopt in 2024 af. ,,Dat betekent dat je de investering dus in tien jaar terug moet verdienen." En mocht de gemeente geen erfpacht meer willen, is de zaak per direct niets meer waard. Wat volgt is twee jaar lang richting gemeentehuis. Ambtenaren uitnodigen, bestuurders aanspreken. Maar er wordt niet bewogen. ,,Het eeuwige uitstellen en de besluiteloosheid in de personen, die zichzelf ambtenaren noemen. Vaak heb ik gevraagd, meneer, mevrouw de ambtenaar. Kom zitten en kijk of er behoefte is aan onze bedrijfsvoering. Aanschouw het publiek en stel die eeuwige bureaucratische mening bij. Maar nee, regels en theorie winnen het van de praktijk en ervaring." Verspoor is er klaar mee. Voor hem geen Kaoje meer. In oktober start hij enn nieuw bedrijf onder de naam Vivars, waarmee hij de werkzaamheden van de communicatiebedrijf gaat uitbreiden. "Stoppen met ondernemen? Nee, dat nooit." Wethouder A. Verseput stelt dat de gemeente geen garanties voor de erfpacht kan afgeven "omdat het water daar stijgt en we niet precies weten hoe dat zich verder ontwikkelt." Verspoor zal aan de vergunningseisen moeten voldoen; nu is er sprake van een gedoogvergunning. "Maar wij hebben als gemeente geen plannen om de erfpacht niet te verlengen als daar geen reden voor is. Wij willen al onze klanten bedanken voor het vertrouwen de afgelopen jaren. |
|